Vandaag op mijn veranda
zie ik het paradijs, lief slaapt
met boek op schoot, Brownie
speelt languit voor tijger, de bamboe
ruist voor mij uit, de zon spint mij in.

 

En opeens, ik weet het
dit lieflijk tafereel, deze foto,  bevestigt
mijn aanwezigheid hier en nu,
eindelijk ook voor mij,
wapenstilstand, vrede en zin.
Eindelijk kwam ik aan, hier en nu
ter plekke vanaf de rotsen, steil en
onbegaanbaar, volg ik nu het pad
naar huis, een huis, naar thuis.

 

Nu trilt iets los in mij, dat het doel
van mijn leven verbindt met de wereld
de kleine wereld, hier op de veranda
de grote wereld daarbuiten,  iets
dat mij niet verdeelt, maar verknoopt
met anderen, met deze tijger en dit lief.

 

Met de buren en hun buren en de buren
daar weer naast, eindeloos, iets dat mij niet
buitensluit, maar binnen, iets dat vastlijmt
dat bindt, dat koppelt mijzelf aan deze veranda
aan lief, aan de tijger, aan de wind in de bamboe,
aan de bloemen op hun stengel
en de wolken in de lucht.

 

 

 

Dit is niet van mijzelf

Ik las het in het dagboek van Sadberra Gashi

een 18 jarig meisje uit Kosovo, die in Maart 1999 schreef:

"Hoi Mimi, ik ben naar mijn kamer gegaan, Tot nu toe waren we in de kelder. We hebben geen licht. de anderen zijn nog beneden. Ze hebben ons drie keer gebombardeerd. Ik ben bang. Ik weet niet of ik nog naar beneden ga. Dag, ik weet niet of we elkaar morgen weerzien. "

 

 

In tranen..

In de hangplekbar

met het valse tientje

tussen de cipressen

met de neus op de

uitvindingen in Vinci

bij de renaissancekunst

in de Haremkamer, op de

achterbank van de bus

bij de lieve, niet logische

Italiaanse uitleg.

Bij het kijken met grote

ogen in het Uffizi,

was het goed. Goed toeven.

 

Maar het was Niks

in vergelijking met het

liggen in jouw armen

het rustig rusten, bij

jouw bonzend hart.

31 dec. 2006 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben een wond

zo klinkt mijn mond

niet langer meer

verwachtingsvol,

vuur werd rook

werd as ook

 

vliegtuig

vlieg mij naar

het Noorderlicht

laten we de lucht

inracen, op de

vleugels van de

 

wind, angstig klein

zoals een kind

niet meer wachten

op de dag, op een

ochtend die niet mag.

 

Met de laatste

lucht in een long

forever young

forever strong.

 

 

 

 

 

 

Gedurende de hele maand januari exposeert Zomp in het centrum van utrecht! Het zijn vluchtige tijden, vandaar ook dat Zomp exposeert in een langsloop opstelling: tijdens uw dagelijkse wandeling door de Kintgenshaven (zijstraat van de Neude) kunt u genieten van het werk van de vele artiesten die Zomp huisvest. Eén en ander vindt plaats in "Het Raam", expositieruimte-aan-huis van fotografe Anna van Kooij. Loop eens langs.