samen buurten samen binden
samen werken samen leven
samen uit samen thuis
samen zweren samenklitten
samenbinden

een nogal onsmakelijk idee dat de grote Duitse denkers van weleer, zélfs Goethe en Einstein, zich zo nu en dan aan een worst te goed deden. worst en grote gedachten in één zin, met mosterd.

Ik herinner me ineens een Amerikaanse vriend van mijn broer. De vriend belde ooit op en wou zijn adres hebben. Ik spelde de naam van de stad waar mijn broer toen woonde verkeerd. De Amerikaanse vriend van mijn broer was één, soms twee jaar later met bezoek toen mijn grootmoeder op het sterfbed lag. Hij was bij de begrafenis toen alles al wit van de sneeuw was en koud. Ondertussen is de Amerikaanse vriend van mijn broer overleden. Mijn broer was er toen zijn vriend op het sterfbed lag. Bij het begrafenis was het heet en het verlies brandde op de huid. Vandaag is het grijs en het begint net te regenen. Ik zit in gedachten aan mijn bureau, tussen alle papieren die ik uit gebrek aan tijd niet heb kunnen sorteren.

klaagknollen constateren dat het pijn doet:
de schemering, de grassprietjes die prikken,
niet weten waar je bent, het slikken.
met gejammer hullen zij zich
onder 't ruisen van verkeer en roepen
verwijten naar elkaar

ze zijn geboren met een kneuzing
hun tere lijfjes vertonen eerstegraads verbrandingen
en ruiken muf naar franse kaas
klaagknollen wenen zachtjes in de berm
tijdens de avondspits.

Ja, ik geef het direct toe. Ik ken Ice Ice Baby uit mijn hoofd. En dat niet alleen, ik ben zelfs gefascineerd door het fenomeen Vanilla Ice. Hoeveel lol ik er in de loop der afgelopen jaren niet heb beleefd aan digitale speuracties, met de hamvraag wat er van 'ons Vanilla' toch geworden is. En vooral: aan de resultaten ervan.

Want laten we wel wezen: het is natuurlijk niet voor niets dat menigeen van ons bij het horen van de naam Vanilla stante pede begint te denken aan Milli Vanilli. Aan nep. Of, nog beter gezegd: aan pathetisch. Of moeten wij daarvoor écht wijzen op kleffe rapballades als 'I Love you' ('au', ik roep), op tenenkrullende filmwerkjes als 'Cool As Ice' of op Icemans' talloze mislukte pogingen (twaalf, gokken wij) tot iets wat in de verte naar een come-back zou moeten rieken? Met telkens wéér –iemand zou toch moeten weten waar hij het vandaan haalt - een nieuwe variant op Ice Ice Baby?

Ach ja, Vanilla Ice. Enerzijds is het een even mislukte als miskende neprapper,
anderzijds een man met een tragiek. En om deze laatste compleet te maken, was hij afgelopen week te gast bij Jensen. De meest smakeloze talkshow van de Nederlandse televisie? Het zou zomaar kunnen. Maar zo moet gezegd: de combinatie 'boertige interviewer met MAVO-humor' en 'vermeende neprapper met sterverleden' paste wonderwel. Vanilla Ice is immers ook maar een mens, zo bleek op de rode bank bij RTL's vadsige baasje. Die als jonge naïeveling in de handen viel van machtlustige platenbazen, die in Vanilla een grandioze speelbal zagen om de popmarkt te veroveren. Die daarna sterk aan de drugs raakte, een zelfmoordpoging ondernam, en vervolgens –het verhaal moet immers compleet- het licht zag bij de Here en zijn lieflijke gezinnetje.

Vanilla Ice dus. Die momenteel net een kleine Oost-Europese toernee heeft afgewerkt. Met discotheekoptredens in Praag, Tallinn en Riga, om maar wat dwarsstraatjes te nomen. En die ongetwijfeld werkt aan zijn dertiende mislukte come-back. Maar dat terzijde. Want gezegd moet worden: het gevoel was er. Zoals hij daar op de rode bank in Hilversum zijn verhaal deed, met als slotakkoord een a cappella gebracht Ice Ice Baby, voel je, vijftien jaar na dato, zowaar een heel klein beetje trots. Op de man de soundtrack vormde van je laatste kinderjaren, en vlot daarna uitgroeide tot het - misschien wel - pijnlijkste figuur van de moderne pophistorie. Maar tevens tot een cultuurgoed dat vele jongeren van nu zo jammerlijk zijn misgelopen. Een icoon van de postmoderne chaos. Van de dunne lijn tussen klatergoud en afgrond.

'Vanilla Ice was te gast in de studio. Maar die ken je vast niet', spuwde een van de aanwezige MAVO-klanten na afloop in zijn mobieltje. Een teken aan de wand? Wellicht. Maar misschien ook een teken dat het voor ons IJsmans nog steeds niet te laat is om binnenkort een veertiende come-back-poging te wagen. Dat we het resultaat toch al kennen, zou niemand moeten uitmaken.

Word to your mother.