Posts door Neeltje

In het water voor mijn huis zwemt al weken een witte eend. Vorige week zwommen er ineens zes parmantige baby-eentjes achter haar aan, keurig in een rijtje. Afgelopen zondag had de witte eend nog maar vier kleintjes bij zich, twee aan twee aan iedere kant. Gisteren waren er daar nog twee van over. En vandaag? Eén eendje zwom snaterend achter zijn moeder aan. Hij was wel gegroeid...

Zojuist passeerde een mevrouw op een fiets mijn huis. Ze was 55+, droeg een rood windjack, een spijkerbroek en comfortabele witte gezondheidssandalen. Haar haar paste precies bij haar leeftijd: het was rood geverfd en had een fikse kuif. De mevrouw trapte stevig door, een typische fietsstijl voor het soort vrouw dat ze was.

Zo op het eerste gezicht zag ik niks bijzonders aan deze voorbijfietsende mevrouw. Ze had fietstassen en een snelheidsmetertje op haar stuur en de zon scheen, dus ze fietste daar goed. Maar toen ik beter keek (en dat moest heel snel, want zoals ik al zei had de mevrouw er de sokken stevig in), zag ik dat een wit stokje tussen haar lippen vandaan piepte. De mevrouw had een lollie in haar mond.

En onmiddellijk vroeg ik mijzelf af: wat doet een 55+- mevrouw met een lollie in haar mond? Is ze soms gestopt met roken, maar kan ze niet wennen aan het gevoel niks meer tussen haar lippen te hebben? Of is ze, net als ik, verslaafd aan de sensatie van salmiak op de tong na het openbreken van het harde omhulsel? Heeft ze de lollie misschien van haar kleinkind gekregen? Of heeft ze hem zelf aangeschaft? Zou ze nog hebben getwijfeld over de smaak? De soort? De grootte?

Ik zal het nooit weten. Maar het is een vermakelijk gezicht: een fietsende 55+-mevrouw met een lollie in haar mond.

Vandaag op de fiets vloog de eerste vlieg van het seizoen mijn mond in.

Hee. En daar zag ik ook de eerste hommel van 2005 voorbijvliegen.

Met afgrijzen bekeek ik zojuist mijn kapstok. Daaraan hangen een winterjas, een witte sjaal, een gele sjaal, een zwarte sjaal, een groene sjaal, een oranje sjaal en een roze sjaal met streepjes. In het mandje ernaast liggen lichtroze handschoenen, donkerroze handschoenen, groene handschoenen, oranje handschoenen en lila handschoenen met streepjes en gaten in de middelvingers. Aan de deurpost grijnzen een witte muts, een groene muts en een gele muts mij tegemoet. Ik steek mijn tong uit.

Ik had eergisteren alles nog aan. Maar nu is het afgelopen. Alle wol in een grote zak onder mijn bed! Raam open. Zon naar binnen. Narcisjes in de vensterbank.

Winter? Wat is dat?

Ook in Portugal is het winter. De wind ritstelt vrolijk door de groene bladeren aan de bomen, de zon schijnt onze wangen roze en laat de sinaasappels geuren. We zitten in ons hemdje op het dakterras en luisteren naar gitaargepingel. Links in het weidse uitzicht het voetbalstadion waar nog niet zo lang geleden de Rolling Stones een gratis concert gaven voor de dakterrasbewoners, rechtdoor sinaasappelen op heuvels en rechts de rivier. En de zon maakt sproeten op onze neuzen.

Een paar dagen eerder spatte in Lissabon het vuurwerk uiteen. We zoenden elkaar met open jassen een gelukkig nieuwjaar en oogstten open monden van verbazing na het aansteken van onze Hollandse sterretjes, terwijl een Portugese beroemdheid zijn zieleroerselen over ons uitkweelde. Een paar uur later komt de zon op en laat onze ogen schitteren.

De kerstverlichting in de Portugese straten zorgt ervoor dat we niet helemaal vergeten dat het eigenlijk winter is. Overal waar we kijken stralen duizenden lichtjes ons tegemoet. Complete bouwwerken van lampjes sieren zelfs de smalste straatjes in de kleinste dorpjes. Luidsprekers tetteren Engelse kerstliedjes en zigeunervrouwtjes verkopen gepofte kastanjes in een oude krant. De zon verwarmt onze haren en neemt elk gevoel van kerst net zo snel weer weg.

De laatste dag. Diep onder ons zoeven Portugese dorpjes voorbij. Zelfs op 10 kilometer hoogte kun je auto´s zien rijden en we verbeelden ons de mensen aan het werk te zien op het land. De zon legt de schaduw van het vliegtuig op de heuvels en wij zuchten diep. Want daar in de verte, boven de Golf van Biskaje, komen de wolken aan en slokken ons op. Terug naar de winter in Nederland. Waar het nat is en guur.