Kwaliteit daar draait het om

 

Althans bij mij:
Of het nu gaat om een schilderij,een muziekstuk,
 een brood van de bakker, het minnespel,
het optreden van een performer, een gedicht
 of een etentje buiten de deur bijv.

 

Aan al die dingen stel ik de simpele
voorwaarde en eis:
Kwaliteit.

 

Invitation
Bij deze nodig  ik jou/u/ lezer van Zomp ,graag uit voor de feestelijke presentatie van mijn Kettingboek.
Dit vieren wij in de zogenaamde "Huiskamer"van de Kamers in Amersfoort.
We zijn erg blij! dat we die op zondagmiddag 18 oktober met dit doel konden huren!
 
De Kamers is een theater en culturele ontmoetingsplek in Amersfoort Noord in de Vinexwijk Vathorst. Kijk evt  op www.dekamers.nl       ( rijd meteen door naar Amersfoort- Noord en vermijd het centrum van Amersfoort!)
 
Het boek met proza en poëzie is in september verschenen, zie alvast de mooie recensie (tevens foto van H&M) die verscheen op het literaire weblog het Zuivelhuis.
Wees welkom en kom!
waar: de Kamers- Wezeperberg 1     Amersfoort -Vathorst.
wanneer:  Zondagmiddag 18 oktober 2009- hoe laat:  om 3 uur.
wie en wat:  Marlies presenteert haar nieuwe boek, met  muziek, een drankje en hapje en diverse mensen lezen voor uit het nieuwe boek.
 
Graag tot ziens op 18 oktober.
Voor meer info over het boek zie: www.boekenplan.nl  en zoek dan naar kettingboek   

 

 

Mijn naam is Lilly,
 ik ben vondeling

 

Mijn naam is Lilly
Ik werd gevonden in de
Bosboomstraat, zonder iets aan
Ik lag daar met een lege maag
En open ogen, ik wachtte af
Ik had het koud, ik was bang

 

Ik werd een onderwerp
Voor menig letterprofeet en speculant
Ik kreeg speelgoed en kleertjes uit het hele land
Er is met mij, met mij, iets aan de hand

 

Ik ben gedropt, verguisd, versmeten
Neem mij mama, ik smeek je
Neem mij terug in je schoot
Jij wil mij niet mamma,
Maar ik, ik wil jou
Jou terug

 

Mamma wieg mij, neem mij
In je armen, laat me je geur opsnuiven
Laat me niet alleen, mamma, mamma
Heb mij lief, leer mij kennen,
Mamma, mamma, kom en  laat mij
Laat mij, laat mij, niet meer alleen. 

 

 

Laat dit woord, vreugde,
dan tenminste blijven, voor
als het gras boven ons hoofd
alweer verdord,verdwenen is.
Ooit leefden wij ,trachtend
te bezweren, demonen van
angst, in grijnzende onmacht.

 

Soms licht er iets op
herinnering, een flard
van je lach in houten
ramen, van hoe mooi ik
en hoe mooi het was.
 
Later zullen we
denken, we deden
het ermee, met woorden.

 

 

 

De wilde roos

 

 

Zo opschietend tussen puin

 

Verloren groeiend tussen brandhout

 

En ontroerend door eenvoud en kracht

 

Laat na mijn dood, slechts deze roos

 

Groeien op mijn graf, ik wil geen steen

 

 

Geen last die mij zal drukken, als ik

 

Uiteindelijk moe van het torsen

 

Rusten mag, laat mij dan slapen

 

Met de bloem die ik het meest bemin

 

 

De wilde roos